Kho Tao

Railay pożegnaliśmy z łezką w oku pomimo choróbska, które nas tu dorwało. Turyści są tu żegnani z pompą. Nie ma portu, ani pomostu, a na prom jakoś się dostać trzeba. W czasie odpływu, morze cofa się na jakieś 200-300 m. Metody dostarczania faranga (białasa) na prom są dwie: ekskluzywna - czyli traktor wjeżdża w morze a farangi jadą na przyczepie oraz brodząca - idź se sam z bagażami do statku po kolana w wodzie, którą my wybraliśmy.

Po całodziennej podróży longtailem, promem, vanem, autokarem, jeepem dotarliśmy na wyspę Ko Tao. Padliśmy styrani podróżą. Ranek odsłonił przed nami cudowne widoki. Wyposażamy się w sprzęt snurkowy i na cały dzień chlup mordeczkami do wody...

Laguna Phra Nang

Jak cudownie jest obudzić się zdrowym! W pełni sił ruszyliśmy od rana na kolejne wspinaczki wysokogórskie. Trochę hardcora i zdobyliśmy (no dobra tylko Wojtek zdobył, ale było naprawdę ciężko) lagunę otoczoną skałami. Wspieliśmy się też na punkt widokowy, z którego pięknie widać po obu stronach półwyspu nasze ulubione plaże. 

Popołudniowym spacerkiem odkryliśmy cudne zakątki tego uroczego miejsca.

Drzewka namorzynowe piją wodę morską,żyją i pięknie kwitną w morzu...cud!

Jutro z Morza Andamańskiego przenosimy się nad Zatokę Tajlandzką - liczymy na widoki podwodne.

Leżing

Dziś nie chcielibyście widzieć jak spędziliśmy dzień. Dopadła nas zemsta Buddy czy innego faraona i cały dzieńnie oddalaliśmy się zbytnio od łóżka i łazienki ...
Poniższe zdjęcie chyba odpowiednio oddaje nasz stan.

Plażowanie

Półwysep Railay jest bardzo niedostępny. Nie ma tu dróg, samochodów, dotrzeč tu można tylko łodzią. Dostępu do niego bronią pionowe skały piaskowca. Ma 4 plaże, które postanowiliśmy dzisiaj zwiedzić. Nie sądziłam, że na jedną z nich trzeba było zabrać sprzęt wysokogórski. A ja poszłam w klapeczkach... 

Widoki bywają zdumiewające. Np. łódź zaparkowana przy drzewie, my raczej przywiązujemy rowery, psy, ale nie statki...

Morski Wars wita nas... Pyszne szejki ze świeżego mango.

Railay

Z przyjemnością porzuciliśmy tajskie Mielno i udaliśmy się w rajskie krajobrazy.

Przeżyliśmy pierwsze intensywne spotkanie z małpami (wreszcie). Banda szajbusów! Awanturują się okropnie, wskakują na głowę, sprawdzają co masz w plecaku, spijają turystom napoje - przez słomkę!!! Bezczelność na maksa.

Opisywany wcześniej wschód słońca nad Laosem był niezły, ale zachód na Phra Nang Beach, na półwyspie Railay nas przewrócił. W osobistym rankingu Knoców - to niekwestionowany numer 1! Nie potrafimy znaleźć odpowiednich słów ...

Dla tych co znają Wojtka z różnych wspólnych wypadów - oczywiście zostawił plecak na promie. Ale, człowiek uczy się własnym doświadczeniem... Wystarczył efektowny  bieg po wszystkich i po wszystkim, kwitowany oklaskami współtowarzyszy podróży i plecak został uratowany, a Wojtek zdążył wysiąść i nie popłynął z promem dalej do Wietnamu:-)  Natomiast mój zegarek zauroczył się rajskimi plażami i postanowił tu zostać na zawsze.

Phuket

Tym razem poniosło nas 1200 km na południe Tajlandii. Porzuciliśmy góry dla morza i rafy koralowej. Rozpoczynamy naszą przygodę z rajskimi wysepkami. 

Po przylocie do takiego tutejszego Mielna okazuje się, że Chińczycy nadal nie zakończyli obchodów Nowego Roku -  Roku Konia zresztą. Mają siłę chłopaki, my odpadliśmy już drugiego dnia:-) 

Widoki zachodzącego słońca są obłędne. Według nas kolorytu dodają im jeszcze lokalne smaczki w postaci wszechobecnych kabli elektrycznych i rozpadających się aut z palmami daktylowymi w tle.

Na kolację coś jakby gofry z kukurydzą.

Pozdrawiamy wszystkich bardzo gorąco! 

Chiang Mai

Do Chiang Mai dolecieliśmy w całości. Lot malutką Cesną, nad górami porośniętymi dżunglą, poprzecinaną polami ryżowymi był wyjątkowy. Gdyby nie wielka ciekawość obserwowania pracy pilotów i urządzeń samolotu, startu i lądowania widzianych przez przednią szybę - chyba umarłabym ze strachu. 

Po szczęśliwym przywitaniu z ziemią ruszyliśmy na jej zwiedzanie. Centrum Chiang Mai przepełnione jest watami - wszelakimi: drewnianymi, ceglanymi, antycznymi i w których farba jeszcze nie wyschła, po kilku godzinach zwiedzania w pełnym słońcu i 30 stopniowym upale można dostać watowstrętu:-)  Do tego miasto jest przepełnione niekończącym się tłumem Chińczyków, którzy przyjechali tu na obchody Nowego Roku. Ich Sylwester wygląda nieco inaczej niż u nas. Przegapiliśmy np. pokaz fajerwerków, który z zaskoczeniem dla nas odbył się o 22, a nie jak myśleliśmy o północy. Chińskie świętowanie polegało głównie na konsumpcji na ulicy z ręki w płynącym tłumie lekko szokujących nas rzeczy jak: malutkie ptaszki, larwy, czarne glutowate coś, suszone ośmiornice. Zdecydowalismy się spróbować makaronu z chińskimi grzybami (Wojtek normalnie wymiata pałeczkami, nawet zupę umie nimi zjeść bez kawałka łyżki).

Na zdjęciu poniżej szok gastronomiczny - swieżo wyciskany sok z trzciny cukrowej (a myśleliśmy, że to bambus).

Wieczorem odbyły się pokazy chińskich tańców i śpiewów. Zobaczyliśmy też wyczekiwany taniec smoka - dwóch tancerzy połączonych smoczym strojem przeskakiwało na palach - niezłe wrażenia. Do tego pięknie oświetlone chińskimi lampami ulice. Balowaliśmy tak długo, że nie dało rady już nic wczoraj napisać:-) 

Dziś za namową watofila Wojtka watofobka Marta dała się namówić na wyjazd do kolejnego watu Doi Suthep na wysokim wzgórzu za miastem. Wat ten pokryty jest taką ilością złota, że w słońcu bez okularów wprost nie da się na niego patrzeć. Wiedzie do niego 300 schodków, ale na szczęście dla leniwych turystów jak my zainstalowano kolejkę. Jeden z buddyjskich mnichów postanowił (chyba) nas nawrócić obficie polewając nas wodą podczas (chyba) błogosławieństwa w świątyni. Niestety mamy braki w wiedzy dotyczącej praktyk buddyjskich. Wojtek w świątyni wyciągnął wróżbę, iż jego małżeństwo będzie wspaniałe a żona najlepsza jaką można mieć. Przez grzeczność nie pytałam kiedy zamierza się znowu ożenić:-) 

Odkrycie dnia: pyszne, słodko kwaśne mangostany, mniam....